Lalka miałam podobnie,ale mnie na szczęście dziadkowie czytali lub opowiadali bajki i jak było źle to przenosiłam się w świat marzeń i fantazji,a później nauczyłam się czytać i zostałam stracona dla świata

Gdzies czytałam Mgiełko, że ludzie którym nie czytano, lub nie czytali bajek, baśni etc stąpaja twardo po ziemi.Nie mają tak rozrosłej wyobraźni ...

Nigdy tak za bardzo nie przepadałam za baśniami braci Grimm i Andersena. Baśnie braci Grimm mnie po prostu przerażały, jak np. ten Kopciuszek, co obcinały sobie siostry Kopciuszka pięty czy palce... Fuj!

ja tam w sumie bardziej lubiałam ogladac bajki niż je czytac, ale basnie braci Grim pamietam jak czytałam u babci - bo tam zabrakło mi tv:D , andersen niektóe miał smutne,
najbardziej uwielbiałam 2 bajki kopciuszka ( ogladałam i czytałam rózne wersje) i piekną i bestję

Moje dzieciństwo upłynęło pod znakiem wielkiej księgi o tytule "Bajarka opowiada". Rodzice i babcia czytali mi z bajarki codziennie "na dobranoc", a kilka lat później ja czytałam młodszemu rodzeństwu.

Oczywiście braci Grimm, Andersena i inne bajki też czytywałam/czytano mi, ale zdecydowanie te z bajarki najmilej wspominam.

tak, "Bajaka opowiada" to przepiękny zbiór, moja ulubioną z tej książki jest chyba "Fet Frumos i dwanaście królewien" no i oczywiście "Koza z dzwonkiem", czasami nawet teraz wracam do nich

oczywiście klasyczne bajki jak Kopciuszek, Królewna Śnieżka itp. też mi czytano i sama czytałam.

ja za to pamietam zdziecinstwa basnie i legendy...o rozbojniku ondraszku czy cos takiego.Ksiazka juz dawno zaginela a ja do dzis szukam wszedzie bo bym sobie poczytala Szczegolnie jedna ,ktora nie miala konca zawsze chcialam zeby mama ja czytala a potem wymyslalam swoje zakonczenia

Oj, trochę tego było
Zawsze lubiłam ,,Królową Śniegu". Zawsze chciałam nią być Ponadto często czytałam pierwszą część Opowieści z Narni, i wyobrażałam sobie siebie w roli Białej Czarownicy. Wszystkie opowieści o uwięzionych księżniczkach pochłaniałam w ciągu kilku minutek, a o syrenkach - jeszcze szybciej

Jadis widze ze pociagaja cie zle charakterki Soro wcelalas sie krolowa sniegu czy Biala czarownice.

Sophie, ja zawsze byłam inna Zawsze ciągnęło mnie do złych charakterów, oraz wszystkiego, co związane z zimą, ale zawsze w mojej wyobraźni te złe postacie znajdowały swoją drogę, swoją krainę i tam były dobre

Jadis a pewnie pewnie wyobraznia musi pracowac ja za to zawsze sobie zmienialam w glowie scenariusz ksiazeczki jak mi zakonczenie nie odpowiadalo....

A ja najbardziej lubiłem i lubię już wspomniany zbiór opowiadań "Bajarka opowiada".
Do tej pory czasami czytam mojemu chrześniakowi bajki z tego zbioru.

Ja kiedyś, ale nie aż tak kiedyś to lubiłam właśnie baśnie Andersena, braci Grimm i jeszcze miałam taką książke z siedmioma czy sześcioma bajkami o księżniczkach, nie pamiętam autora, ale zawsze właśnie lubiłam tą z księżniczkami, ale szczerze o wiele bardziej lubiłam oglądac niż czytac bajki.

ja nie pamiętam żadnej bajki mojego dzieciństwa. Pierwsza książka jaką przeczytałam była jakaś o bocianie Kajtku, którą dostałam już w pierwszej klasie podstawówki, a drugą opasłe tomiszcze, którego nazwy nie pamiętam, ale niepokojąco kojarzyło się z baśniami braci grimm. Może dlatego tak je teraz lubię Ulubiona była woda życia. Ta w której facet poślubiał młode kobiety a potem ich ciała zawieszał w pokoju do którego tylko on miał klucz. Nie pamiętam ani razu w którym by mi ktoś coś czytał, bo od kiedy tylko umiałam złożyć zdanie czytałam sama I nigdy nie chciałam być księżniczka zawsze wydawało mi się, że praca rycerza jest o wiele bardziej ekscytująca. Bo mieli miecze. i lance. i nagolenniki. i hełmy z piórami. i kare konie. i tarcze z herbami. i monologi, które mnie zawsze rozbawiały

Dark od razu mi sie kojarzy ksiazka Goodkinda lub Eddingsa tam tego duzo...

tak kocham te klimaty

Specjalnie dla Was moja ulubiona bajeczka,dzieciątku ją czytywałem.Jak bajki to TYLKO oryginalne braci Grimm!:
Było sobie nigdyś uparte dziecko, a nie robiło nic, czego chciałaby matka. Dlatego nie miał w nim Bóg
upodobania, zesłał nań chorobę i żaden lekarz nie umiał mu pomóc. Wnet leżało na łożu śmierci. Gdy
opuszczono je do grobu i przykryto ziemią, nagle wyłoniła się z niej rączka i sięgała w górę, a
przysypywanie jej świeżą ziemią nic nie dawało. Rączka ciągle wychodziła na wierzch. Matka musiała
tedy podejść do grobu i chłostać rączkę rózgą, a gdy to uczyniła, rączka schowała się i dziecko
odnalazło swój pokój pod ziemią.

deaf
jakbym horror ogladala
tez mi bajka...
ale im bardziej straszna tym lepsza i dzieci z checia ja przeczytaja-ogladaja

Oryginalne przekazują dzieciakom archetypy zachowań przydatne w życiu.A paciaja z Disneya....zły gust.

Paciaja z Disneya stała sie rozlazła breją.
zawsze lubiłam okrutne bajki